Autor: lek. Kornelia Januszkiewicz

Znieczulenie regionalne do cięcia cesarskiego

Większość cięć cesarskich przeprowadzanych jest w znieczuleniu regionalnym,  najczęściej podpajęczynówkowym, które obejmuje swoim zasięgiem dolną połowę ciała pacjentki. Jest to najbezpieczniejsze  dla matki i dziecka  jak i najłatwiejsze technicznie znieczulenie. U ciężarnej pacjentki istnieje zwiększone ryzyko problemów z drożnością dróg oddechowych i aspiracji treści żołądkowej do płuc w przypadku znieczulenia ogólnego. Ponadto leki znieczulenia ogólnego przenikają do krwi noworodka, co może mieć wpływ na jego stan ogólny. Dlatego więc blokada pajęczynówkowa jest korzystna w przypadku rozwiązania ciąży metodą cięcia cesarskiego. Do innych zalet tej metody znieczulenia należy możliwość nawiązania więzi z noworodkiem już od pierwszych chwil narodzin oraz wczesne podjęcie karmienia piersią. Ponadto znieczulenie podpajęczynówkowe pozwala również znacznie obniżyć dawki użytych leków, zapewnia skuteczniejsze działanie przeciwbólowe po zabiegu i stwarza możliwość szybszego uruchomienia pacjentki.

Dostępne są trzy techniki znieczulenia regionalnego: podpajęczynówkowe, zewnątrzoponowe i połączone znieczulenie podpajęczynówkowe i zewnątrzoponowe.

Znieczulenie podpajęczynówkowe jest najpowszechniej wykonywaną techniką znieczulenia do planowych (i nie tylko) cięć cesarskich. Podczas tego typu analgezji lek znieczulający podawany jest do przestrzeni podpajęczynówkowej z nakłucia pomiędzy kręgami okolicy lędźwiowej kręgosłupa. Istnieje możliwość wykonania znieczulenia u siedzącej pacjentki jak i leżącej na lewym boku. Zakres znieczulenia  najczęściej obejmuje obszar od okolicy piersi pacjentki w dół. Znieczulenie podpajęczynówkowe zaczyna działać bardzo szybko-już po kilku minutach  kończyny dolne drętwieją i nie można nimi poruszać. Podczas trwania cięcia cesarskiego pacjentka może odczuwać chwilowy dyskomfort, kóry po wydobyciu noworodka ustępuje. W tym czasie podawany jest również lek powodujący obkurczanie mięśnia macicy, zastosowaniu go mogą towarzyszyć objawy szybszego bicia serca u pacjentki oraz uczucie ucisku w klatce piersiowej, jest to jednak krótkotrwałe.  Po operacji przez kolejne 3-4 godziny pacjentka nie bedzie mogła poruszać nogami, nadal będzie zabezpieczona przeciwbólowo. W następnych godzinach leki przeciwbólowe będą  podawane domięśniowo, doustnie lub doodbytniczo.

Znieczulenie zewnątrzoponowe w odczuciu pacjentki tylko nieznacznie różni się od znieczulenia podpajęczynówkowego. Istotą tej metody analgezji regionalnej jest wprowadzenie do przestrzeni zewnątrzoponowej (w okolicy lędźwiowej kręgosłupa) cienkiego cewnika, przez który będą podawane leki znieczulające, także po operacji, zapewniając tym samym analgezję po cięciu cesarskim.

Możliwe jest również zastosowanie połączonego znieczulenia podpajęczynówkowego i zewnątrzoponowego, co ma za zadanie łączyć zalety obu wymienionych technik. Po znieczuleniu podpajęczynówkowym jak i zewnątrzoponowym przez pewien czasu pacjentki może utrzymywać się  ból głowy, nudności oraz wymioty, objawy te zostaną złagodzone lekami.

Znieczulenie ogólne do cięcia cesarskiego

W niektórych przypadkach wykonanie blokady regionalnej nie jest możliwe. Gdy znieczulenie podpajęczynówkowe /zewnątrzoponowe jest przeciwwskazane (np. zaburzenia krzepnięcia u pacjentki) wykonuje się znieczulenie ogólne. Podczas takiego znieczulenia, po podaniu leków dożylnie, pacjentka zasypia, jest intubowana rurką dotchawiczą - czego nie czuje i nie pamięta oraz prowadzona jest wentylacja mechaniczna z zastosowaniem respiratora. Po zakończeniu zabiegu kobieta jest wybudzana. Rurka jest usuwana, gdy w ocenie anestezjologa pacjentka będzie w stanie samodzielnie oddychać. Analgezja pooperacyjna to leki przeciwbólowe podawane domięśniowo, doodbytniczo, a następnie doustnie.

Bez względu na zastosowaną metodę znieczulenia do cięcia cesarskiego, lekarz anestezjolog i pielęgniarka anestezjologiczna są  obecni przy pacjentce podczas całego zabiegu.

Scroll